Słynni matematycy

Tales z Miletu (ok. 627 - ok. 540 p.n.e.)


Tales z Miletu uważany jest za jednego z "siedmiu mędrców" czasów antycznych i za ojca nauki greckiej. Starożytni pisarze nazywali go "pierwszym" matematykiem, fizykiem, filozofem i astronomem. Te zaszczytne wyróżnienia świadczą, iż była to postać o wielostronnych zainteresowaniach i w dziedzinach, którymi się w swym życiu zajmował, dokonać musiał rzeczy znamiennych.


Pitagoras (ok. 572 - ok. 497 p.n.e.)


Pitagoras pochodził z wyspy Samos. Urodził się około roku 580 przed naszą erą. Wielki wpływ na rozwój myśli Pitagorasa miał jego pobyt w Egipcie. Najbardziej twórczy okres swego życia spędził Pitagoras w Krotonie, w Wielkiej Grecji ( Italia południowa ), i tam też powstała filozoficzna szkoła pitagorejska, która ma wielkie zasługi w rozwoju matematyki greckiej. Pitagoras sądził, że podstawą ładu wszechrzeczy jest liczba (dziś powiedzielibyśmy : liczba naturalna).


Archimedes (ok. 287 - ok. 212 p.n.e.)


W trzecim wieku przed naszą erą (264) rozpoczął się ciąg krwawych zmagań między dwiema potęgami ówczesnego świata - Kartaginą i Rzymem , którym chodziło o panowanie nad Morzem Śródziemnym, a więc o panowanie nad Europą, Afryką i Małą Azją. Owe trwające ponad sto lat walki przeszły do historii pod nazwą wojen punickich. Głównym obiektem wojny Kartaginy z Rzymem stała się zasobna Sycylia, uważana wówczas za spichlerz śródziemnomorski.


François Viéte (1540 - 1603 r.)


Chociaż François Viéte (Vieta) był prawnikiem z wykształcenia i z zawodu, zdradzał zamiłowanie do nauk ścisłych. Już jako młody oficer królewski oddał Francji niezwykłą przysługę. Udało mu się mianowicie na drodze matematycznej dedukcji znaleźć klucz do szyfru, którym posługiwał się król Hiszpanii Filip II. Dzięki temu udostępnił Francuzom wszystkie ściśle tajne wiadomości króla hiszpańskiego. Szyfr ten składał się z ponad 500 symboli.


Euklides (ok. 300 r. p.n.e.)


Imię Euklidesa związało się na zawsze z jedną z gałęzi geometrii - zwanej geometrią euklidesową. Tak trwały pomnik zdobył on zasłużenie dzięki słynnej swej pracy "Elementy". Przez kilkanaście wieków na całym świecie uczono geometrii w szkołach według "Elementów" Euklidesa. Nawet do dziś w szkołach angielskich podręczniki geometrii przypominają swoim opracowaniem jego dzieło.


Heron z Aleksandrii (I wiek n.e.)


Trzecie, drugie i pierwsze, stulecie przed naszą erą to okres historyczny, w którym na gruzach wielkiego imperium zdumiewającego władcy starożytności Aleksandra Macedońskiego wyrosły państwa wodzów z jego szkoły, państwa, które upadały, powstawały na nowo lub też ginęły bezpowrotnie. Stare o wspaniałej przeszłości i wielkiej kulturze miasta - państwa - Ateny, Teby, Sparta, utraciły swoje znaczenie.


Muhammed Ibn Musa Alchwarizmi (ok. 800 r. n.e.(?))


Azja Środkowa, w okresie od IX do XV wieku, dała światu wielu uczonych. Dzieła ich pisane w języku arabskim - Środkowa Azja w owym okresie znajdowała się pod panowaniem arabskich kalifów - wywarły duży wpływ na rozwój nauki europejskiej oraz Bliskiego i Środkowego Wschodu. Jednym ze znakomitych uczonych owych czasów był Muhammed ibn Musa Alchwarizmi (ibn oznacza - syn). Urodził się on na terenie obecnego Uzbekistanu w Chorezmie - dzisiejsza Chiwa - około 800 r.


Diofantos (II połowa III w. n.e.)


Grecka myśl matematyczna, której nauka ma tak wiele do zawdzięczenia, obracała się głównie wokół zagadnień geometrycznych. Przy czym - jak wiemy - wielu uczonych greckich hołdowało ideom Platona, który uważał geometrię za dziedzinę nauki służącą jedynie elicie umysłowej społeczeństwa greckiego. Geometria w tej sytuacji przerodziła się w swego rodzaju gimnastykę umysłową, a jej praktyczne zastosowanie uważano za poniżenie tej sztuki.